Karabük’ün derdi ne?
Bunu bir bilen var mı?
Düşünen,çözüm arayışı içinde olan..
Hasta mı?
Başımı ağrıyor.?
Migreni mi var?
Gerçekten sorunu ne?
Bizim meseleleri teşhis edişimizde bir noksanlık var.
Günübirlik düşüncelerle işi geçiştirme…
Bu bakış açısı kan kaybına neden oluyor.
Çözüm kümesinde yanlışlıklar zincir biçiminde halka yaparak büyüyor.
Karabük bu haliyle nereye kadar önünü görebilir.
Tartışılması gereken cihet bu noktada kendini gösteriyor.
………………………………
Karabük’ün dertleri gün geçtikçe büyüyor.
İyi haberler yok mu.?
Elbette var.
Karabük Üniversitesi yüz güldürmeye devam ediyor.
O taraflarda hummalı bir çalışmanın olduğu bir gerçek.
O’nun dışında…
Elde refah adına somut bir gelişme yok.
İl bütününde aşağı yukarı 20 bin kişi geçim standartlarının altında yaşam mücadelesi veriyor.
Geçmiş yıllara ait yeşil kart sahibi vatandaş sayısı bunun kanıtını oluşturuyor.
Yoksulluk ve buna bağlı olarak nahoş olaylar silsilesi bir türlü dur/durak bilmiyor.
İşsizlik artık kanıksandı.
O’nu yazmaya bile gerek yok.
Genç bir nesli heba etmek üzereyiz.
Gelecekten umutlarını kesmiş gibiler.
Baba parası harcamaya devam ediyorlar.
Bir işe girip emekli olma umutlarını tamamen yitirmiş görünüyorlar.
…………………………………………………………..
Sahi bu Karabük’ün derdi ne?
Eski günleri yakalamak mı?
O’nu bir kalemde geç.
Temiz havaya kavuşmak mı?
O’nu bir ömür boyu unut.
Hastanelerdeki izdihamı azaltmak mı?
O taraflara hiç uğrama.
Kaliteli su içmek mi?
O’nu beklemeye devam et.
Cadde ve sokakları tükürüksüz görme mi?
Böyle bir şeyi hiç düşünme…
Kredi kartsız yaşama geçip lüzumsuz borçlanmaları önleme mi?
Hürriyet Caddesinde ona buna çarpmadan “ hürce dolaşma “ arzusu taşıma mı.?
Her şeyi hayal et ama bunu asla isteme…
Sahi bizim derdimiz ne?
Hep şikayet etmek mi?
Hayır,dertleri en aza inmiş Karabük’ü yeniden inşa etmek...
Ne büyük “düş “ değil mi?.
